niedziela, 20 maja 2012

Powrót z Outbacku

     Czerwony środek Australii podoba nam się niezmiernie. Chociaż nie oferuje zbyt wiele atrakcji, ale za to ich jakość jest unikatowa. Jeżeli dysponuje się samochodem wyprawowym 4x4 można zjeździć centrum wzdłuż i w szerz pomarańczowymi szutrówkami. Naszym wehikułem nie jesteśmy w stanie tego zrobić. Musimy więc nawijać na opony powrotne kilometry asfaltowych dróg.
     Kilkadziesiąt kilometrów od Uluru wyczailiśmy fajne miejsce na nocleg. Miejsca bez prądu za darmo, a prysznic za symboliczną opłatą.


     Na najwyższym drogowskazie podana jest powierzchnia tej farmy - 1 028 960 akrów! Wychodzi po przeliczeniu ponad 416 kilometrów kwadratowych!!! Ot, taka sobie przeciętna australijska farma ;-)
     Rano pomiędzy dobytkiem biwakowiczów chodził sobie emu i skrzętnie wybierał pozostałości jedzenia z garnków bałaganiarskich turystów. Spacerkiem od jednego do kolejnego i najedzony zniknął w buszu.




     Jeszcze tylko tankowanie pod korek i jedziemy ...


     ... i w takim krajobrazie przejechaliśmy cały dzień. Kolejny nocleg wypadł nam przy samej drodze już w stanie Południowa Australia. W nocy nawet potężne pociągi drogowe rzadko ryzykują spotkanie ze zwierzyną, było więc w miarę cicho.


     Rano ciąg dalszy powrotu z Outbacku. W pewnym momencie po obu stronach drogi zaczęły pojawiać się dosyć spore sterty piachu, ziemi i kamyczków. Okazało się, że zaczynają się tereny obfitujące w złoża opali, a te piaskowe kupki to pozostałości po wydobyciu tych kamieni szlachetnych.



     Po kilkudziesięciu kilometrach wśród kopalni opali dojechaliśmy do Coober Pedy. Miasteczko to jest światową stolicą ich wydobycia. Opale wydobyte w tych okolicach zapewniają 90% światowego zapotrzebowania na ten kamień!



     Samo miasto prezentuje się mało interesująco (delikatnie mówiąc). Bardziej wygląda jak wymarłe i opuszczone, niż jak "światowa stolica czegokolwiek". No chyba, że jak światowa stolica zadupia wielkiego ;-))) Szczerze? Chyba byśmy tam nie chcieli znaleźć się w nocy ;-)



     Chociaż bardzo chcieliśmy tam zobaczyć cościekawego, to po zakupach w większym sklepie i kolejnym tankowaniu ruszyliśmy dalej ...


     Zrobiliśmy postój na rozprostowanie kości, gdy na parking podjechał dosyć niezwykły pojazd kempingowy. Jechał w nim mocno starszy pan, który gra na gitarze i śpiewa i tak przemieszczając się po Australii zarabia na życie. Towarzyszył mu młodzian z Francji, który nagrywał film dokumentalny o tym jakże pozytywnie zakręconym człowieku. Towarzyszyło im kilka kur i kulawy kogut, a cała pierzasta zgraja jechała w dodatkowej przyczepie ;-)



     Niestety jechaliśmy w przeciwnych kierunkach, więc pewnie już się z nimi nie spotkamy ... Ale w krajobrazie zaczęły pojawiać się nawet jakieś drzewka ...


     ... i niespodziewanie struś nam przebiegł drogę. A właściwie trzy strusie, ale tylko jednego pędziwiatra uchwyciliśmy na zdjęciu ;-)


     Skręciliśmy do miasta Woomera, aby uzupełnić zapasy żywnościowe. Niestety żywej duszy nawet tam nie spotkaliśmy, a wszystko pozamykane było na cztery spusty. W centrum przed muzeum miejskim stało zaś mnóstwo wyeksponowanych rakiet, fragmentów satelit, samolotów i innych dziwnych urządzeń wojskowych. Pokazało się, że Woomera jest miasteczkiem wojskowym i znajduje się tam poligon do testowania rakiet wojskowych. Dawno temu wystrzelono stamtąd pierwszego australijskiego satelitę.




     Bez zakupów, ale z nową wiedzą pojechaliśmy dalej...


     Z reguły śpimy tutaj na bezpłatnych parkingach, wyznaczonych do postoju nocnego. Są na nich toalety (choć nie zawsze), woda (raczej niezdatna do picia) i jakieś zadaszenie lub stoliki piknikowe. Często stoi wiele kamperów na jednym parkingu, ale tym razem wyjątkowo byliśmy sami na tym bezkresnym odludziu. Zrobiliśmy sobie ognisko i tak uczciliśmy nasz pobyt na pomarańczowym Outbacku. Rano okazało się, że nieopodal nocowały z nami trzy owce i lis ;-)


     Następny nocleg wypadł w okolicach Adelaidy. Chociaż tylko przez nią przejechaliśmy. To zrobiła na nas bardzo pozytywne wrażenie. Bardzo dużo zieleni, parków i zadbanych osiedli domków jednorodzinnych.
     Z braku częstych atrakcji Australijczycy porobili sztuczne twory z cyklu "największe coś". Widzieliśmy już Big Banana, a teraz przypadkiem trafiliśmy w Kingston na gigantycznego homara ;-)


     A przy okazji zobaczyliśmy jak kwitną drzewa eukaliptusowe ..


     Wypatrzyliśmy też przy drodze kolejne kangury, ale one sąnaprawdę bardzo płochliwe i trudno im zrobić zdjęcie. Tu jednak wyraźnie widać, że to uciekający kangur ;-)


     I tak po dłuuugim wyjeździe z Outbacku dotarliśmy do stanu Victoria. Chociaż mnóstwo czasu spędziliśmy w samochodzie jadąc przez wielkie nic, to bardzo się cieszymy, że mogliśmy doświadczyć ogromu tutejszego Outbacku. Bez tych tysięcy przejechanych kilometrów nie mielibyśmy pojęcia o rozmiarach Australii, a wizyta w czerwonym środku byłaby niepełna i pozbawiona smaku przestrzeni ...

sobota, 19 maja 2012

Uluru

     Główną atrakcję czerwonego środka Australii zostawiliśmy sobie na deser. Właśnie przyszła pora na jego skonsumowanie;-)
     Uluru (Ayers Rock) jest niepodważalną ikoną tego kontynentu. Choć nie wszyscy może kojarzą tę nazwę, to zdecydowana większość zapewne rozpozna charakterystyczny kształt tej góry. Nie z każdej strony jest taka równiutka, ale tu wygląda jak ogromna babka z pomarańczowego piasku.


     Byliśmy przekonani, że na Uluru nie da się wejść. Jest dużo napisów z prośbą, aby tego nie robić. Kiedy podjechaliśmy pod pierwszy punkt widokowy okazało się, że jest nawet przygotowana trasa do wspinaczki na sam szczyt. Choć było dosyć wcześnie rano, to kilka osób już się gramoliło w górę. Szlak wiedzie najmniej stromą krawędzią, ale chwilami i tak trzeba się mocno nagimnastykować, aby pójść do przodu.  


     Przez kilkaset metrów wejście umożliwia i zabezpiecza łańcuchowa poręcz. I jest to jedyne udogodnienie na całej trasie. A miejscami skała jest już dosyć wyślizgana przez obuwie licznych zdobywców Uluru.


     Powierzchnia góry jest bardzo gładka i w razie niewłaściwego kroku nie ma żadnego punktu zaczepienia. Leci się aż do samego dołu bez możliwości chwycenia się czegokolwiek. Kilka osób niestety straciło tu życie, a i teraz nie brakuje cwaniaczków, którzy chcą pokazać jacy to z nich wytrawni wspinacze. Aż strach było patrzeć na niektórych, bo zamiast sobie mogli zrobić krzywdę jeszcze innym uczestnikom szlaku. No ale idiotów podobno nigdzie nie brakuje ...
     Kiedy kończą się łańcuchy widok w dół wygląda jak poniżej.


     W tle widać oddaloną od Uluru kilkadziesiąt kilometrów w linii prostej Kata Tjutę i wielkie nic dookoła, aż po horyzont. Za to powierzchnia Uluru przypomina nieco księżycowy krajobraz ...



     Grześ miał wyjątkowo dobry dzień i szedł sobie po Uluru jak po wiosennej łące. Ja odpoczywałam kilka razy po drodze, dyszałam i przeklinałam pod nosem brak kondycji. W efekcie Grześ wyprzedził mnie o kilkanaście minut wspinaczki i dokumentował, jak się za nim prawie czołgam. Teraz przede mną tylko jeszcze strome wejście po krótkim łańcuchu ...


     ... i dalej szlak nie ma już żadnych zabezpieczeń. Jest tylko namalowana przerywana linia wskazująca kierunek marszu. A do szczytu jeszcze kawał drogi ...


     W wyśmienitych humorach powędrowaliśmy dalej razem. W niektórych zagłębieniach skały były jeszcze resztki wody. W jednej z takich kałuż wypatrzyliśmy dziwne żyjątko. Nie mamy pojęcia, co to za stwór. Ale warunki do życia wybrał sobie ekstremalne!


     Na szczycie znajduje się punkt orientacyjny na okolicę. I rzeczywiście na horyzoncie można wypatrzeć punkciki oddalone od tego miejsca nawet ponad 150 km.




     Uluru zdobyte! Jeszcze kilka miesięcy temu przez głowę nam nie przeszło, że zdołamy tutaj dotrzeć ...


     Uluru jest potężnym monolitem, który wystaje nad ziemię na 348 m wysokości. Ogromna część góry chowa się przed ludzkimi spojrzeniami pod ziemią. Z tego powodu niektórzy porównują ją do gór lodowych, które w większości schowane są pod wodą i nad jej powierzchnię wystaje tylko przysłowiowy "czubek góry lodowej". Podobnie jest z Uluru. A to co widać i tak jest taaakie wielkie ...


     Na szczycie wiał przyjemny wiaterek, więc upał tak bardzo nie doskwierał. Zamarudziliśy tam chętnie kilkadziesiąt minut rozkoszując się niespiesznie jedynym takim miejscem na świecie ...



     Teraz pozostało jeszcze wrócić na ziemię. Wbrew pozorom nie jest to takie proste, gdyż nadal trzeba uważać na każdy krok. A stromizna stoku widziana z góry wcale nie ułatwia zadania. Na szczęście zaczęło przygrzewać słońce i o tej godzinie nie było wielu chętnych do wspinaczki. Mogliśmy więc bezpiecznie dreptać w dół bez obawy, że ktoś nam się sturla na plecy ...


     Na długo zapamiętamy ten szlak ...


     Szybko przekąsiliśmy coś w autku i ruszyliśmy na objazdówkę wokół Uluru, aby zobaczyć go ze wszystkich stron. Jak wcześniej wspomniałam, nie jest on taki jednolity i równiutki. Również kolor skały zmienia się wraz z innym kątem padania promieni słonecznych.




     Na drodze dookoła góry nie można się zatrzymywać, więc robiłam zdjęcia wyglądając przez szyberdach. A ponieważ Grześ prowadził, to musiałam sobie sama robić fotki na tle Uluru ;-)


      Góra co chwilę wyglądała inaczej ...



     Zatrzymaliśmy się na jeszcze jednym punkcie widokowym i doszliśmy krótkim szlakiem do wodospadu tworzącego niewielkie jeziorko. Całość o wdzięcznej nazwie Mutitjulu.


     Przy tym szlaku było też kilka "kamyczków", które co jakiś czas odłupują się od góry.



     Na jednej ze ścian widać wyraźne pęknięcia, które wyglądają jakby jakiś olbrzym zadrapał górę pazurami.


     Poniższe zdjęcie pokazuje Uluru od strony, która chyba najbardziej nam się podoba. Widać na niej wyraźnie trójkątną ścianę o łagodnej krawędzi prowadzącej w dół. To właśnie tamtędy wchodziliśmy na sam szczyt.


     Obowiązkowym punktem programu jest zachód słońca i podziwianie Uluru w różnym ubarwieniu. Do wieczora mieliśmy jeszcze trochę czasu i spokojnie mogliśmy przyrządzić zasłużoną obiadokolację. A dzisiaj nasza kuchnia samochodowa serwowała potrawkę z ... kangura. Tak, tak! W Australii mięso kangurze kupuje się w sklepie przebierając między wołowiną, wieprzowiną, baraniną i drobiem. Po przygotowaniu smakowało jak wołowina, czyli odrobinę twardawe, ale to był nasz pierwszy (i ostatni) kangur.
     Najedzeni do syta cieszyliśmy oczy zmieniającym się w świetle zachodzącego słońca obliczem Uluru. Było pięknie i nie chciało nam się stamtąd odjeżdżać ...


     Im mniej słońca, tym dłuższe cienie i tym bardziej intensywnie ruda najbardziej znana góra Australii ... Jest w niej coś magicznego ...