piątek, 22 czerwca 2012

Podwodny raj

     Po pięciu godzinach jazdy przenieśliśmy się z powrotem do temperaturowego piekła. Z 15 stopni C zrobiło się 35, wilgoć i ostre słońce. No ale w końcu chcemy ominąć zimę podczas tej podróży ;-) Płyniemy więc na malezyjskie Perhentian Islands. Bilet na łódkę mamy w cenie biletu autobusowego, ale na miejscu okazuje się, że mamy jeszcze uregulować jakąś opłatę klimatyczną. Oczywiście koleś od biletów nie raczył o tym wspomnieć i twierdził, że mamy opłacone wszystko, aby dostać sie na wyspy. Skoro tak, to nie zamierzamy płacić ani rinngita więcej. Turysta to nie bankomat, jak sie często innym w podróży wydaje. Szwajcarska para jadąca z nami od Tanah Rata przyznała nam rację i w czwórkę poszliśmy w zaparte. W końcu machnęli na nas ręką i pewnie będą się dochodzić z kolesiem od biletów autobusowych. Ale to już nie nasz problem ...
     Na łódce okazało się, że nie dopływa ona do wszystkich plaż, bo podobno gęste koralowce na to nie pozwalają. Trzeba wziąć małą łódkę za kolejne dwa rinngity lub płynąć wpław 50 metrów do brzegu. Z bagażami może być kiepsko ;-) No i tak właśnie tubylcy dorabiają sobie na przybyszach w każdy dowolny sposób ...


     Bezpiecznie dotarliśmy jednak na piaszczysty brzeg mniejszej wyspy Kecil i po odwiedzeniu kilku noclegowni wybraliśmy jedną w środku dżungli, w połowie drogi między dwoma plażami. Ale tu też pan był sprytny. Na wszystkich reklamach miał cenę za pokój, a w recepcji na tym samym banerze było dopisane flamastrem, że to cena za osobę. Oj, nie lubimy takich numerów! Ale ponieważ podróże kształcą, potrafimy sobie radzić w takich sytuacjach i ostatecznie zostaliśmy tutaj za cenę pokoju ;-)
     Miejsce okazało się bardzo malownicze, plaże z mięciutkim, czystym piaskiem. Dżungla dookoła, brak dróg i samochodów. Tylko łódki, knajpki, noclegownie i mnóstwo generatorów do wytwarzania prądu.




     Kurs PADI, który Grześ zrobił w Belize na Caye Caulker, okazał się strzałem w dziesiątkę. Teraz może wszędzie wykupić niedrogie nurkowanie i podziwiać piękno podwodnego świata. A że temperatura wody jest tu niemal taka sama jak temperatura powietrza, to i człowiek nie zmarznie w morskich głębinach.
     Już kolejnego dnia po przyjeździe Grześ wybrał się na nurkowanie. Tymczasem jest więcej ofert niż chętnych do nurkowania, więc miał indywidualną wycieczkę z sympatyczną Szwedką.


Hop, siup! Pomachali płetwami i tyle ich widziałam.


     Ja za to wykorzystałam sytuację i postanowiłam posnorkelować. Po małym treningu na Caye Caulker jakoś sobie daję radę. Chociaż na głębokiej wodzie wolę mieć na sobie kamizelkę i w pełni skupiać się na oglądaniu tego, co pod wodą, niż na pływalności.
     Malezyjczyk obsługujący łódkę podwiózł mnie do punktu, gdzie można pływać z rekinami. Zapewnił mnie jeszcze, że wszystkie tutejsze rekiny są wegetarianami ;-) i śmiało mam wskakiwać do wody. On gdzieś się tu będzie łódką kręcił i na pewno mnie później znajdzie. No tak – żywą albo martwą – znajdzie mnie na pewno! Chyba, że rekiny schrupią mnie do ostatniej kosteczki ;-)
     Pierwsze dwa rekiny wywołały u mnie dreszczyk emocji, ale później już swobodnie pływałam za nimi. Właściwie nad nimi, gdyż te trzymały się bliżej dna, a ja niestety nurkować nie potrafię ;-( W sumie było ich pięć i pływały w kółko na całkiem niewielkim terytorium, choć całe morze stało przed nimi otworem ...
     Po niecałej godzinie łódka z nurkami przypłynęła po mnie i wróciliśmy na brzeg. Głodni po wodnych wyczynach rzuciliśmy się do knajpki na kolejne pyszne danie miejscowej kuchni.

     Następnego dnia postanowiliśmy razem wybrać się na całodniowe snorkelowanie w różnych punktach wokół wysp. Wybraliśmy ofertę z robieniem podwodnych zdjęć, aby coś jednak zostało na pamiątkę. Śniadanko, poranna kawa i z wyśmienitymi humorami płyniemy na pierwsze miejsce do snorkelowania.


     Po drodze oglądamy wyspy z innej strony. Mnóstwo małych plażyczek z drewnianymi chatkami do wynajęcia ...


     ... oraz masa kolorowych kutrów rybackich należących do tubylców.


     Choć godzina jeszcze wczesna, to słońce już grzeje niemiłosiernie. Tym bardziej chętnie wszyscy wskakują do wody Ogrodu Koralowego. Chłodzi niewiele, ale główne atrakcje są i tak pod powierzchnią.




     Udało nam się zobaczyć Bumphead Parrotfish, która miała ok.1 m długości i nawet w bezkresnej, wodnej przestrzeni robiła wrażenie swymi rozmiarami. Kruszyła koralowce, jakby to była babka z piasku.


     Ponieważ oprócz naszego przewodnika tylko Grześ potrafił nurkować, to załapał sie na karmienie rybek krakersami. Kiedy tylko rozchylił dłoń z przysmakami, natychmiast znalazły się koło niego setki kolorowych, łakomych rybek.


     Po chwili oddechu przepłynęliśmy łódką na spotkanie z żółwiami. Tego dnia był tylko jeden, ale za to ogromny.


     Nie można go było dotykać, ale płynąć blisko niego jak najbardziej. Grześ skorzystał z okazji i pływał sobie na równi z panem żółwiem, któremu towarzyszyły pod brzuchem dwie rybki. Spryciary zjadały to, co żółw upolował, ale nieopatrznie wypuścił z mordki.




     Po żółwiu przyszedł czas na ponowne spotkanie z rekinami. Shark Point również na lądzie prezentuje się całkiem uroczo, chociaż rekinom to pewnie obojętne ;-)


     Mnóstwo tam było malutkich rybek, które nic sobie nie robiły z obecności rekinów ani ludzi. Całymi ławicami pływały wokół nas i przypatrywały się stworom w dziwnych maskach. Czasami wyglądało to jak w kreskówce, kiedy mała rybka podpływa do człowieka, zagląda mu przez maskę głęboko w oczy i wydaje się pytać "Hej kolego! A ty skąd się tu wziąłeś? Chyba mieszkasz w innej zatoce?" ;-)



     Rekiny pojawiły się również, a że przejrzystość wody była dzisiaj o wiele lepsza, to widać je było w pełnej okazałości. Na oko miały ok.2 m długości, ale nie przerażały. Pływały spokojnie na swojej głębokości i nikt nikomu nie wchodził w drogę. Jeden pływał ciągle za dwoma malutkimi, żółtymi rybkami, które niemal smyrały go ogonami po nosie. Przezabawnie to wyglądało ;-)



     Po takich wrażeniach przyszła kolej na posiłek. Nie serwowano żółwi ani rekinów, ale pyszne, lokalne dania, którymi się zajadamy (co zresztą po nas widać). Odpoczynek w cieniu dobrze nam zrobił, bo dupska wystające ponad powierzchnię wody i tak już nieźle się przypiekły. Ale przed nami jeszcze kolejne miejsca do snorkelowania.
     Na następnym punkcie Grześ ponurkował w podwodnej jaskini ...


     ... i trzeba się było zwijać z tego miejsca, gdyż pojawiło się zbyt dużo meduz z długimi, parzącymi ogonami. Wyglądają pięknie, ale bliskie spotkanie z takimi parzydełkami może się skończyć bardzo niemiło. I to nie dla meduzy...



     Na koniec zacumowaliśmy na Romantycznej Plaży. Rozgrzany, biały piaseczek zachęcał do wylegiwania się, ale słońce prażyło zbyt mocno. Szybko wróciliśmy więc do wody, aby jeszcze przez chwilę rzucić okiem na podwodny raj.
     W jednym z koralowców wypatrzyliśmy raczej podwodnego diabła. Murena jest drapieżnikiem i nie pozwala zbyt blisko do siebie podpłynąć. Jej zębiska skutecznie odstraszają potencjalnych chętnych do bliższej znajomości. Można powiedzieć o niej - piękna bestia.


     Przy samiutkim dnie pływały fantastyczne patelnice niebieskoplame, krótko mówiąc - płaszczki ;-) Niezbyt duże, ale o ciekawym, intensywnym żółto-zielonym ubarwieniu z niebiesko-fioletowymi plamami. Nasz zachwyt nad tworami natury rośnie z każdym takim doświadczeniem!


      A te rybki pewnie wszyscy znają z bajki "Gdzie jest Nemo?" ;-)


     Grześ przyjrzał się błazenkom bliżej i bardzo mu się spodobały. A kreskówka wiernie oddała ich urodę i ruchliwe charakterki. Kto jeszcze nie widział "Nemo", serdecznie polecamy. Spodoba się również bardzo dorosłym ;-))) Oglądanie błazenków na żywo polecamy zaś wszystkim, bez wyjątku ;-)


     Ostatni dzień na wyspie upłynął nam na kurowaniu poparzonych słońcem tyłków i pleców. Pewnie będziemy się nieźle męczyć podczas jutrzejszej podróży autobusem.

wtorek, 19 czerwca 2012

Czas na herbatkę

     Z Melaki postanowiliśmy się przedostać do górskiego regionu Malezji zwanego Cameron Highlands. Ponieważ ceny biletów autobusowych są tu bardzo przystępne, a jakość autobusów wysoka, nie ma sensu męczyć się przy tym upale z łapaniem stopa. 
     Odjechaliśmy z Melaki punktualnie. Po drodze kierowca miał jednak tysiąc rzeczy do załatwienia i zbytnio mu się nie spieszyło. A to pogadał z kumplami na dworcu autobusowym w innym mieście, a to podjechał na myjnię wypucować  autobus, a to trzeba zatankować, a to kolejni kumple na dworcu, a to siku, a to może by coś zjadł ... Pojazd pełen ludzi chcących szybko dojechać do celu, ale panu to nie przeszkadzało. W sumie dotarliśmy na miejsce chyba półtorej godziny po zaplanowanym czasie. 
     Teraz jeszcze przesiadka na bezpośredni transport do Cameron Highlands. Na szczęście już za 20 minut będzie odjeżdżał autobus w interesującym nas kierunku. Podjechał na stanowisko o czasie, ale wyjechał z dworca 40 minut później. Po pięciu minutach zatrzymał się na poboczu i czekał na kolejny autobus, którego kierowca zostawił coś w tym, którym jechaliśmy. Przyjechał, wszedł do naszego pojazdu, zabrał co potrzeba i wysiadł. Jedziemy dalej.  Po kolejnych kilku minutach zatrzymał się znowu i czekał na jakiegoś znajomego pasażera, któremu nie chciało się dotrzeć na dworzec i wsiąść z innymi. A czas leci ...
     Górska, kręta droga zapewne pokazałaby nam ładne widoczki, ale przez to ichniejsze spowolnienie zrobiło się już ciemno. Na domiar złego jakieś 10 km przed naszym docelowym miasteczkiem zrobił się olbrzymi korek. Staliśmy w nim ponad dwie godziny przesuwając się niezauważalnie do przodu. Jakiś kiepski dzień dzisiaj na przemieszczanie się mamy ...
     Bardzo późnym wieczorem przyszło nam jeszcze szukać noclegu. A że do Tanah Rata weekendowo zjeżdżają się tłumy Malezyjczyków + turyści z całego świata, to o wolny pokój dosyć trudno. Odbijaliśmy od kolejnych miejsc, w których wystawione były kartki "Full House". Przynajmniej nie tracimy czasu na dopytywanie. W końcu w jakimś hinduskim hoteliku okazało się, że są wolne łóżka. Miejsce, które nam pan zaproponował wyglądało jak szpital polowy z czasów pierwszej wojny światowej. Rząd metalowych łóżek z wyleżanymi materacami, oddzielonych od siebie tylko rozwieszonymi, brudnymi prześcieradłami. Łazienka nie wiadomo gdzie, a do tego cena trzy razy wyższa, niż płaciliśmy za pokój z łazienką w Kuala Lumpur. Wyśmialiśmy tylko pana i poszliśmy szukać dalej - najwyżej będziemy spać na trawie.
     Po kilku hotelach później udało nam się jednak trafić na maleńki pokoik na poddaszu, bez okna i innych wygód. Tylko materac na podłodze i my na materacu ;-) Ale przynajmniej czysto, w czterech ścianach, z czystymi łazienkami na parterze. No i cena adekwatna do proponowanych warunków.
     W sumie zostaliśmy w tym pokoiku na cały pobyt w Tanah Rata. Okolica jest malezyjskim zagłębiem warzywno - kwiatowo - owocowym. Farmy można zwiedzać, ale dla nas to średnia atrakcja patrzeć jak rosną truskawki lub pomidory ;-))) Głównym celem przyjazdu do Cameron Highlands były dla nas plantacje herbaty. 


     Klimat jest tu o wiele chłodniejszy i na chwilę możemy odsapnąć od upałów. W powietrzu cały czas unosi się lekka mgiełka, co zapewne sprzyja herbacianym krzakom. Ich listki rosną bardzo szybko. Już po trzech tygodniach od zbiorów nowe liście nadają się do zerwania. Grześ spróbował ręcznego zbioru, ale wcale to nie taka łatwa i szybka sprawa.


     Plantacja zatrudnia w sezonie około tysiąca pracowników z biedniejszych krajów Azji. Malezyjczycy nie chcą pracować za tak marne pieniądze, które otrzymują przybysze. Pracownicy mieszkają w drewnianych domach rozsianych na terenie plantacji, które raczej nie wyglądają na luksusowe. Zakwaterowanie i szkołę dla dzieci mają zapewnione bezpłatnie.


     Część zbiorów odbywa się ręcznie, ale w dużej mierze pomagają maszyny. Do zbioru nadają się jedynie młode, jasnozielone listki, które mają w sobie najwięcej aromatu.


     Trafiają one do fabryki, w której są najpierw rozdrabniane i miażdżone ...


     ... suszone przez około 20 minut i transportowane ...


     ... do sortowni. Tutaj są wytrząsane na sitach o różnym rozmiarze oczek i w ten sposób selekcjonowane pod względem jakości.


     Zapakowane w wielkie worki trafiają do przepakowania w mniejsze pudełka i torebki. Wyrywkowe porcje sprawdzają jeszcze testerzy. A w przyplantacyjnej herbaciarni można delektować się smakiem tutejszej herbaty z firmowym logo BOH i zaopatrzyć w zapasy suszonych liści. Popijając herbatkę na tarasie z widokiem na plantację można w pełni docenić jej smak i aromat.



     Plantacja herbaty zrobiła na nas niesamowite wrażenie. Krzaki tworzą na pagórkach fantastyczne wzory, a całość wygląda jak gęsto tkany, zielony dywan. W powietrzu zaś czuć delikatny zapach olejku herbacianego ...




     Krzaki herbaciane są bardzo gęste i trudno się przez nie przedrzeć. Za to świetnie się nadają do krótkiego odpoczynku po dniu pełnym wrażeń. Zielono, pachnąco, relaksująco ... Można tak leżeć w nieskończoność ...

poniedziałek, 18 czerwca 2012

Melaka

     Po krótkim pobycie w Singapurze oczywiście wróciliśmy do Malezji. Miastem, które podobno trzeba tu zobaczyć jest Melaka. Wybraliśmy się więc, aby sprawdzić, cóż tam jest takiego ciekawego? Z dużego dworca autobusowego w nowoczesnym centrum miasta pojechaliśmy autobusem miejskim do dzielnicy historycznej. Cztery lata temu została ona nawet wpisana na listę UNESCO, więc spodziewaliśmy się sporych atrakcji. Ale najpierw trzeba znaleźć nocleg, aby nie chodzić niepotrzebnie z plecakami. Chociaż jest tu w czym wybierać, to ceny ujednolicone, ale warunki pobytu bardzo różne. Wybraliśmy w końcu rozsądne miejsce, poszliśmy coś zjeść po całym dniu podróży i padliśmy w hotelu zmęczeni upałem. No cóż, zwiedzanie Melaki zaczniemy od jutra ;-)
     Sercem historycznego centrum jest plac z fontanną, kościołem i czekającymi na klientów rikszarzami. 


     Riksze są tu atrakcją samą w sobie i nawet stały się symbolem miasta. Udekorowane sztucznymi kwiatami, parasolkami, lalkami barbie, wiatraczkami i inną tandetą robią furorę wśród turystów, zwłaszcza azjatyckich. Do tego mają zamontowane systemy nagłaśniające, których nie powstydziłby się niejeden "tjuningowiec" ;-) Oczywiście z każdej rikszy dobiega inny rodzaj muzyki, a im głośniej - tym lepiej.




     Kilka kroków w bok od głównego placu i wchodzimy na teren starego Chinatown. Wąskie uliczki zastawione są towarem handlowym. Mnóstwo sklepów z antykami, pamiątkami, przydasiami ... Knajpki z pysznym jedzeniem ... A między tym wszystkim toczy się normalne, codzienne życie mieszkańców ...




      Stara zabudowa przeplata się z bogato zdobionymi frontami chińskich świątyń.




     Słynna Jonker Street ...


     ...ma nawet w swej ofercie pomnik tutejszego mistrza kulturystyki, który zdobył tytuł "Mister Universum".


     W mieście jest dużo świątyń, kościołów, meczetów ... Nas zachwyciła chińska świątynia Kuil Cheng Hoon ...


     ... precyzyjnie udekorowana w każdym detalu.



     Jeżeli dobrze się domyślamy, to boczne kapliczki przeznaczone były dla zmarłych. Były w nich setki opisanych tabliczek, często ze zdjęciami, paliły się kadzidła, złożone były ofiary z owoców i kwiatów. Poruszający widok ...


     Przez miasto płynie rzeka o tej samej nazwie, po której można pływać łodziami i oglądać miasto z perspektywy wody.


     Jest tu też kilkanaście różnego rodzaju muzeów, których zwiedzanie sobie jednak darowaliśmy. Jedno z nich zorganizowano w statku.


     Największą atrakcją były dla nas riksze w nocnym wydaniu. Do wszystkich wcześniej wymienionych ulepszeń tych pojazdów doszło po zmroku jeszcze oświetlenie ;-) Widok setek migających lampek choinkowych na przemykających, grających pojazdach po prostu bezcenny!




     Nocny rejs kanałami musi być całkiem przyjemny, bo dużo budynków ma ciekawe oświetlenie.


     Drugiego dnia właściwie mieliśmy powtórkę z rozrywki. Zabudowania pozostałe po europejskich kolonizatorach jakoś niespecjalnie nas zachwyciły. Zakupiliśmy bilet autobusowy na kolejny dzień i trochę zawiedzeni urokami Melaki wracaliśmy do hotelu. Jeden dzień tutaj w zupełności by wystarczył. Od niechcenia weszliśmy jeszcze na Jonker Street, gdzie spotkała nas miła niespodzianka. Okazało się, że w weekendowe wieczory odbywa się tu coś w rodzaju nocnego jarmarku. Tłumy miejscowych i malajskich turystów z całkiem licznymi przybyszami z innych stron świata.


     Wśród plastikowych pamiątek wyróżniały się robione na miejscu kaligrafie. Wykonywała je pani nie mająca rąk, która pędzel trzymała ustami. Szacunek!


     Oprócz tego mnóstwo lokalnego jedzenia przygotowywanego tuż pod nosem klientów.




     Może być też drobniejsza przekąska albo lody dla ochłody ;-)



     Skusiliśmy się na kurczaka w sosie słodko-kwaśnym podawanego z białym ryżem. Spróbowaliśmy czegoś w rodzaju pasty rybnej zawiniętej w liście bananowca i zapiekanej na "grillu". Na deser świeżo wypiekane wafelki ze słodkim nadzieniem posypane orzeszkami. Wszystko to kupione na ulicznych straganach, w różnych miejscach Jonker Street. I wszystko zaliczamy do najsmaczniejszych potraw, jakie do tej pory jedliśmy w Malezji. Pychota!
     Mimo późnej godziny tłum wcale nie malał, a uliczne karaoke rozkręcało się na dobre ;-)



     Nawet jakiś militarny motocykl pojawił się na imprezie, a jego właściciel był wystylizowany identycznie, jak jego maszyna ;-)


     Ponieważ rok 2012 w chińskim kalendarzu jest Rokiem Smoka, to nad całością czuwał jeden z przedstawicieli tego rzadkiego gatunku.


     Ilość autobusów z azjatyckimi turystami przyjeżdżająca codziennie do Melaki świadczy o ogromnej popularności tego miejsca wśród tubylców. Dla nas był to miły przystanek, ale obronił się tylko dzięki weekendowej imprezie na Jonker Street. Przyjazd tutaj w środku tygodnia uznalibyśmy za trochę chybiony. Jeśli ktoś wybiera się do Melaki, to tylko na weekend ;-)