A gdzie jest "trzynasty"?

     Tylko jedna osoba pomyślała niestandardowo i prawidłowo odpowiedziała na nasze pytanie. Ponownie jest to Gosia z Bełchatowa, której serdecznie gratulujemy!

     Amerykę Południową odpuściliśmy z bólem, ale ceny biletów lotniczych stamtąd są kilka razy droższe, niż cena przelotu, który udało nam się wyklikać z dnia na dzień. Rozsądek zwyciężył, a Ameryka Południowa nie zając – nie ucieknie ;-)

     Z Panama City polecieliśmy najpierw do Los Angeles w USA, gdzie za kilka godzin mieliśmy przesiadkę.

     Złożyło się tym bardziej idealnie, że to był ostatni dzień, na który mieliśmy pozwolenie wjazdu do Stanów. Dzięki temu załatwiliśmy sprawę nieszczęsnych karteczek, których nie zabrano nam przy wjeździe do Meksyku. Kolejna korzyść z podjętej decyzji ;-)

     Dalej mieliśmy lecieć innymi liniami lotniczymi, więc na wszelki wypadek podeszliśmy zapytać, czy aby na pewno wszystko w porządku z naszymi biletami. Z biletami tak, ale okazało się, że przed wejściem do samolotu musimy mieć również załatwioną wizę do kraju, do którego wykupiliśmy następny bilet. Podobnie jak przy wjeździe do Panamy, również tutaj wymagany jest bilet powrotny lub na kontynuację podróży. Wizę mieliśmy załatwić przez internet po wylądowaniu, bo tak jest prościej i za darmo na trzy miesiące. No ale nakazują ją mieć teraz, internet na lotnisku nie działa, musimy więc wykupić wizę w linii lotniczej, z której odlatujemy. Okazuje się, że nie mogą nam tego zrobić, bo polskie dane nie przechodzą w ich formularzu komputerowym. Owszem, Polska jest w Unii Europejskiej, ale poza nią wszędzie funkcjonujemy na zupełnie innych prawach. Również w samolocie wypełnialiśmy całkiem inne formularze niż reszta Europejczyków. Trochę to wszystko śmierdzi, no bo są Europejczycy i europejczycy ... Eeechh ...

     Panie wydzwoniły po wszystkich świętych, co mają z nami zrobić i jak nas wpuścić na pokład bez wizy. Wymyślono, że udostępnią nam służbowy internet, abyśmy mogli złożyć podania o wizę tak, jak wcześniej planowaliśy. Oni zadzwonią gdzie trzeba i dostaniemy wizy od ręki (normalnie czeka się kilka dni, ale wtedy przepadłby nam lot). Tak zrobiliśmy i po paru minutach zostaliśmy szczęśliwymi posiadaczami darmowych wiz jednorocznych do ... wszystko w swoim czasie ;-) Dobrze, że mieliśmy kilka godzin do odlotu i był czas na załatwienie tych wszystkich bzdurnych formalności. Po raz kolejny – mamy więcej szczęścia niż rozumu.

     Po wejściu do samolotu troszkę nas zamurowało. Tak luksusowych warunków za takie pieniądze się nie spodziewaliśmy. Super wygodne fotele, monitor+słuchawki dla każdego, poduszka, koc, pyszne i estetycznie podane jedzenie, napojów do wyboru do koloru o każdej porze, cały czas czyste toalety. Do tego liczna grupa przesympatycznych stewardes. Trzynaście godzin lotu upłynęło w naprawdę świetnej atmosferze.

     Jest tylko jeden mały minus tego przelotu. Nie mogliśmy uczcić w powietrzu pół roku naszej podróży. Ponieważ przekroczyliśy równik i linię zmiany daty, to 13 marca rozpłynął nam się gdzieś między jedną chmurką a drugą. Tak, tak! Pół roku! Drugą połowę zaczynamy w Auckland w Nowej Zelandii ;-)

     Odprawa na lotnisku trwała dosyć długo, gdyż bardzo dbają tu o ekologię i zachowanie pierwotnego środowiska. Sprawdzają więc nawet, czy ma się czyste buty, czy trzeba delikwenta zneutralizować. Wszystko jednak z uśmiechem i fajnym poczuciem humoru. No i znowu po angielsku, więc czujemy się pewniej.

     Po smrodach i niedogodnościach pobytu w Ameryce Centralnej przeskok cywilizacyjny jest tu tym bardziej widoczny. Niestety również przeskok finansowy, no ale jakoś trzeba będzie to ogarnąć. Może w końcu zrzucimy kilogramy, które przybyły nam na ceratkowo-straganowym wikcie ;-)

     Wieża jest najbardziej charakterystycznym punktem Auckland. Wiedzieliśmy, że naprowadzi to kogoś na dobry trop konkursowy ...

     Auckland jest nowoczesnym miastem portowym. Spodobało nam się tu od pierwszej chwili, zobaczymy jak będzie dalej ...

     Jakby było mało naszej radości z pobytu tutaj, to okazało się, że właśnie odbywa się w Auckland półmetek Volvo Ocean Race. Są to najbardziej prestiżowe i jednocześnie najtrudniejsze regaty dookoła świata. W kość dostają członkowie załóg, jak i jachty biorące udział w wyścigu. W tym roku płynie ich sześć i robią przeogromne wrażenie, nawet kiedy stoją grzecznie w porcie.

     Tym sposobem spełniło się nieoczekiwanie i niezaplanowanie kolejne marzenie Grzesia.

     Oczywiście ilość i różnorodnośc imprez towarzyszących pozwala każdemu znaleźć coś dla siebie. Ot, choćby gorące rytmy ukryte za kolorowymi piórami. Panie proszą (a raczej – kuszą) panów ;-)

     Spora różnica czasu i jeszcze większa przepaść wszelaka pomiędzy Ameryką Centralną a Nową Zelandią zmusiły nas do krótkiej aklimatyzacji. Czas więc na regenerację ;-)

Pa, pa Panama

     Większość czasu w Panamie upłynęła nam na poszukiwaniach rozsądnego transportu w dalsze części świata. Rozesłaliśmy kilka maili do właścicieli łódek przewożących turystów do Kolumbii. Pojechaliśmy też do Portobelo, skąd wiele takich jachtów startuje. Być może na miejscu dowiemy się więcej.

     Portobelo jest historycznym miasteczkiem. Są tu pozostałości dawnych fortów obronnych. A właściwie raczej ich niszczejących ruin.

     Do jego budowy użyto rafy koralowej, co w dzisiejszych czasach i ochronie tego cudu natury nie mieści nam się w głowach.

     Tymczasem na dziedzińcu fortu chłopcy zrobili sobie boisko do piłki nożnej.

     Przy jednym z domów siedziała małpka, a obok niej puszka na "napiwki dla małpy". Niestety małpeczka nie wyglądała na szczęśliwą, a gruby łańcuch doczepiony do jej szyi tłumaczył wszystko. Ludziska...

     Generalnie miasteczko wyglądało na biedne. Masa domów opuszczonych, brudno i nudno. Ale prawie każdy dom posiadał na dachu czerwony talerz łączności ze światem.

     Spotkaliśmy też taki środek transportu dookoła świata. Na pewno daje więcej niezależności, niż przemieszczanie się lokalnymi środkami komunikacji.

     Na kotwicowisku w malowniczej zatoczce rzeczywiście sporo jachtów, które w większości płyną do Kolumbii. Ceny jednak nieco kosmiczne jak na naszą kieszeń.

     Wieczorem nawiązaliśmy bliższe kontakty z miejscowymi. Wyśmienite, miejscowe piwko Balboa było głównym środkiem ułatwiającym zrozumienie się. Niestety chłopaki też nie mieli pomysłu, jak taniej przedostać się na drugi brzeg.

     Postanowiliśmy pojechać do Colon licząc na przyzwoity nocleg z internetem. Colon okazało się być jednak kwintesencją tej części świata. Gdyby nie reklamy i dzisiejsza odzież, to jak nic bylibyśmy w średniowieczu. Ścieki płynące zewsząd i wszędzie przyprawiały nas o mdłości, chociaż jesteśmy już trochę przyzwyczajeni do tutejszych realiów. Znalezienie hotelu to wyzwanie, no chyba, że szuka się hotelu na godziny. Z tym nie ma najmniejszego problemu. Mimo, iż w Colon jest wschodnie wejście/wyjście Kanału Panamskiego, to bezrobocie i przestępczość są tu rekordowe. Paskudne miejsce!

     Zawinęliśmy się na pięcie i wróciliśmy do Panama City. Tu już mieliśmy wszystko obcykane, więc szybko zakotwiczyliśmy w hostelu i rzuciliśmy się w internetowy wir poszukiwań tanich lotów. No i ku naszemu zdumieniu wyklikaliśmy naprawdę dobrą ofertę na przelot ... już kolejnego dnia. Ponieważ wizyta w Colon utwierdziła nas w przekonaniu, że jesteśmy trochę zmęczeni wszechobecnym brudem – długo się nie zastanawialiśmy. Kupiliśmy bilety i wzięliśmy się za szybkie przygotowanie do odlotu (pranie, zakupy, drukowanie potwierdzeń...).

     W środku nocy jedziemy na lotnisko i zaczynamy nasze przemieszczanie się. Ziemia z lotu ptaka wygląda cudownie!

     Zanim opiszemy naszą podniebną podróż, mamy dla Was mały konkursik. Nagrodą jest oczywiście śliczna kartka pocztowa z naszej podróży. Wyślemy ją do trzech pierwszych osób, które udzielą poprawnej odpowiedzi na pytanie:

- W jakim mieście i państwie obecnie się znajdujemy? Jako podpowiedź załączamy wraz z pozdrowieniami poniższe zdjęcie ;-)

     Odpowiedzi przysyłajcie na maila Renaty (w "Kontaktach"). Rozwiązanie konkursu w następnym poście ;-)

Ale Kanał!!!

     Niektórzy twierdzą, że Panama City jest najładniejszym miastem Ameryki Centralnej. Zgadzamy się z tym w 100%, ale tylko jeśli chodzi o nowoczesną część miasta. Drapacze chmur rzeczywiście robią duże wrażenie. Z dzielnicy biznesowej wieje szerokim światem i dużymi pieniędzmi. Tak, to jest najbardziej nowoczesny kawałek ziemi pomiędzy Ameryką Północną a Południową.

     Niestety reszta miasta nie wygląda już tak atrakcyjnie. Obrzeża to zniszczone, zasypane brudem i zarośnięte grzybem slumsy i osiedla przypominające nasze pokomunistyczne blokowiska (tylko w stanie rozpadu). Noclegi mamy na styku tych dwóch światów, więc poznaliśmy obie strony Panamy. Do tej brzydszej nie zapuszczaliśmy się późną nocą, ale zdarzyło nam się wracać wieczorem. Nic złego się nie stało, ale ilość bezdomnych i innych pałętających się bez celu typków nie zachęcała do dłuższego spaceru.

     Podobnie jest niestety z zabytkową częścią miasta. Casco Antigua to taka tutejsza starówka. Na ulicach tłoczno o wiele bardziej niż w okolicach biznesowych.

     Mnóstwo pięknie kiedyś ozdobionych kamienic przywołuje na myśl czasy świetności starego miasta. Musiało być cudowne! Niektóre budynki są pieczołowicie odrestaurowane i wyglądają wspaniale. Niestety to tylko nieliczne perełki pośród obskurnych sąsiadów.

     Kilka lat temu miasto zainwestowało duże pieniądze w transport miejski. Nowoczesne autobusy kursują po całej stolicy, ale pasażerów jest w nich niewielu. Cena przejazdu jest przystępna, a warunki super komfortowe. Nadal jednak mieszkańcy wolą stare, sprawdzone chicken busy. Wszystkie są zapełnione po brzegi, chociaż komfortu na próżno w nich szukać. Nas niezmiennie zadziwiały malunki i inne pomysły tuningowe ich właścicieli. 

     Poza tym panamska starówka aż krzyczy o zainteresowanie ze strony władz miasta i uratowanie tej architektonicznej perły. O ile to jeszcze możliwe, ponieważ ogromna ilość kamienic to już tylko puste ściany lub frontowe części budynków. Wydłubane okna straszą pustymi pomieszczeniami lub zburzonymi klatkami schodowymi. Całkowite zawalenie to tylko kwestia czasu i to niezbyt długiego. Aż dziw bierze, że nic nie runęło podczas naszego spaceru ...

     Oby wielki, czerwony napis z nazwą domu towarowego nie był złą przepowiednią dla losów tej części Panama City ;-(

     Aby poprawić sobie wrażenia z pobytu w tym miejscu postanowiliśmy zobaczyć największy cud techniki tego państwa. Oczywiście nie cały, bo to możliwe tylko drogą wodną. Wybraliśmy jedną z trzech śluz Kanału Panamskiego, o wdzięcznej nazwie Miraflores. Ta jedna z najważniejszych dróg morskich świata powstawała przez 10 lat na początku poprzedniego wieku. Pochłonęła dziesiątki tysięcy robotników, którym klimat, malaria, żółta febra i mieszkańcy dżungli nie pomagali w ciężkiej pracy. Połączenie Atlantyku z Pacyfikiem znacznie skróciło jednak drogę wodną, ułatwiło i przyspieszyło transport towarów na cały świat.

    Zaledwie kilkanaście lat temu powstało w Miraflores muzeum przedstawiające dzieje Kanału. Choć ekspozycja nie poraża wielkością, to można obejrzeć krótki film dokumentalny i dowiedzieć się kilku ciekawych faktów na temat tej ogromnej konstrukcji.

     Ciekawostki ;-)

- przez kanał przepływa rocznie ok. 14 000 statków

- największe z nich płacą za przeprawę nawet ok. 300 000 dolarów, przy czym płatności odbywają się  tylko gotówką w kapitanacie portu

- Panama ma pełne prawo do sprawowania wszelkiej pieczy nad kanałem dopiero od 1999 roku; wcześniej całkowite prawo do tego należało do USA

- kanał pracuje non stop i daje zatrudnienie prawie 10 000 ludzi

- jest to jedno z nielicznych miejsc, kiedy kapitan statku oddaje cała swoją władzę w ręce pilota nawigującego przez kanał ...

     Przez śluzę Miraflores mogą jednocześnie przepływać dwa statki, co uatrakcyjnia ich obserwację szczurom lądowym. Kiedy jeden statek wpływał do śluzy, inny już prawie ją opuszczał. 

     Załogi statków robią sobie zdjęcia na tle kanału z równą zażyłością, co turyści z brzegu fotografują  wodne kolosy.

     Morskie giganty przeciągane są przez kanał za pomocą lokomotyw. Chociaż nie są one małe, to przy wielkości niektórych statków wydają się miniaturowe.

     Statek Parsifal z Singapuru zmieścił się tu ledwo, ledwo. Dosłownie na centymetry ...

     I nie jest to wyjątek. Konstruktorzy i budowniczowie kanału nie przewidzieli takiego rozwoju floty wodnej. Blisko połowa obecnych kontenerowców po prostu jest za duża i nie mieści się do śluz. Aby Kanał Panamski nadal mógł funkcjonować i miał rację bytu zdecydowano się na jego rozbudowę i przebudowę. Rozpoczęte kilka temu prace mają się zakończyć w 2014 roku, czyli w setną rocznicę otwarcia przesmyku. Wtedy jedna śluza będzie miała wielkość czterech boisk do piłki nożnej i niestraszne jej będą żadne morskie smoki!

     Kanał Panamski zrobił na nas wrażenie godne swojej wielkości. Aż trudno wyobrazić sobie rozmiary i koordynację nowo powstającej części. Na pewno sprawdzimy to przy kolejnej wizycie ;-)

Panama City

     Aby zaoszczędzić trochę czasu po raz kolejny zdecydowaliśmy się pojechać autobusem turystycznym. Cena okazała się nawet rozsądna jak na 16 godzin jazdy. Dworzec trzy przecznice od hotelu, więc wszystko się dobrze ułożyło. Tylko ta cholerna klimatyzacja! Kierowcy nie reagują na prośby pasażerów, którym zwyczajnie jest zimno. "Zapłaciłeś za autobus z klimatyzacją, to masz. Nie możemy jej wyłączyć, bo jak ktoś zgłosi, że nie było klimy, to będziemy mieć problemy." Dobrze jest więc mieć coś cieplejszego pod ręką na taką podróż (niektórzy wręcz wskakują w śpiwory).

     Mniej więcej w połowie drogi znajduje się granica Kostaryka - Panama. Szybki stempelek po stronie Kostaryki i przechodzimy do okienka panamskiego. Kiedy grzecznie stoimy w kolejce, podchodzi pani, która wkleja nam do paszportów znaczki. Za chwilę pojawia się pan, który kasuje za te znaczki po jednym dolarze od osoby - to opłata wjazdowa do Panamy. Celnik w okienku bierze paszporty i prosi o bilety powrotne. Jakie bilety? Nie wiemy, kiedy i w jaki sposób będziemy opuszczać jego ojczyznę, więc żadnych biletów nie mamy. Pana to nie interesuje. Bilet powrotny lub na kontynuację podróży musi być i basta! Bez tego nikt nie wjedzie. Głupota przeokrutna, ale na przepisy nie ma rady. Amerykanin stojący za nami w kolejce podpowiada nam, że możemy wydrukować byle jaką rezerwację i oni to tutaj "łykają". Sam nie pierwszy raz tak robi ;-) Czyli jest szansa, że jednak wjedziemy. Idziemy do pobliskiej kafejki internetowej, którą właśnie zamykają. Błagamy jednak pana, że my rezerwacion boletos na frontere potrzebujemy i pan się nad nami lituje. Grześ szybko klika na jakieś przeloty i drukujemy niedokończoną rezerwację. Jeśli celnik zna angielski, to się połapie. Mamy nadzieję, że nie zna, bo nie chciał z nami gadać w tym języku. Podajemy paszporty z naszą "rezerwacją". Daty są, wylot z Panama City za pięć dni (policzył na palcach!), nazwisko jest, ceny biletów są. Stempelek, stempelek, następny proszę! Uuufff! Przeszło! Puszczamy porozumiewawcze oczko do naszego Amerykanina ;-)

     Teraz jeszcze wszyscy muszą zabrać bagaże z autobusu. Odprawa bagażowa w oddzielnym pomieszczeniu. Na niezbyt miłe polecenia obleśnego celnika ustawiamy walizy, torby, plecaki i co kto ma w dwóch rzędach i odchodzimy od nich na kilka kroków. Żołnierz wprowadza psa wyszkolonego w szukaniu narkotyków. Labrador obchodzi dwukrotnie wszystkie pakunki i obwąchuje je dokładnie. Na szczęście nie było wśród pasażerów przemytnika i możemy jechać dalej ;-) Okrywamy się szczelnie i zasypiamy...

     W Panama City wysiadamy na ogromnym, nowoczesnym terminalu autobusowym. Jest jeszcze ciemno, więc idziemy na kawę i czekamy do świtu, aby nie pałętać się po nocy. Chociaż walutą panamską jest balboa, to bankomaty na dworcu wypłacają tylko dolary amerykańskie. Można tu nimi wszędzie płacić, a przelicznik to 1:1, więc bezproblemowo. 

     Podjeżdżamy autobusem miejskim w okolicę obfitującą w noclegownie. Najtaniej nie jest, ale znajdujemy przyzwoity hotel. Spotykamy w nim rosyjsko-francuską parę, która przyjechała z nami tym samym autobusem z Kostaryki. Podzielają naszą opinię, że hostele wcale nie są najtańszą opcją, co sprawdziliśmy również w Panama City.

     Prysznic, drzemka po niewygodnej nocy i wyruszamy na zwiady po mieście. To chyba jedyna stolica w Ameryce Centralnej, w której znajdują się drapacze chmur. I to jakie!?

     Ten świderek, chociaż nie najwyższy, spodobał nam się najbardziej ;-)

     W międzyczasie zaglądamy do kilku miejsc, w których można znaleźć namiary na jachty pływające w interesującym nas kierunku. Pomiędzy Ameryką Centralną i Południową nie ma połączenia lądowego, a nie mamy zamiaru ani ochoty przedzierać się przez dżunglę z maczetami. Pozostaje więc woda lub powietrze. Zobaczymy, który transport uda nam się zorganizować - wolimy wodny ;-)

     Centrum biznesowe Panama City z oddali wygląda jeszcze bardziej imponująco. Widać, że dzięki Kanałowi Panamskiemu przepływają przez miasto nie tylko statki, ale i ogromne pieniądze.

     Co najmniej kilka drapaczy jest dopiero w budowie i za kilka lat Panama City będzie miała zapewne jeszcze ciekawszą panoramę miasta. Szkoda tylko, że w nocy całość nie wygląda już tak efektownie. Przydałoby się pomysłowe podświetlenie tych wieżowców.

     Jeżeli ktoś z blogowiczów ma pomysł lub doświadczenie, jak najtaniej wydostać się z Panamy, to bardzo prosimy o dobre rady ;-)

Zielono nam

     Grześ nieco wydobrzał i wyruszyliśmy na krótki spacer po San Jose. Na głównym deptaku w centrum miasta tłumy ludzi, ogromny ruch samochodowy i hałas. Ale trzeba przyznać, że o wiele czyściej niż we wcześniejszych państwach Ameryki Centralnej. Na edukację i uświadomienie ekologiczne mieszkańców przeznaczono tu podobno niesamowite pieniądze, ale efekty widać gołym okiem. Czyli jednak można nauczyć ludzi czystości ;-)

     Stolica sama w sobie pomimo tego nie jest jednak ładna. Rzekłabym nawet, że to jedno z brzydszych miast, jakie przyszło nam zobaczyć. Poza w miarę reprezentacyjnym centrum nie ma tu wiele ciekawych rzeczy do oglądania. Tzn. są jakieś muzea i nawet ładnie wokół nich zagospodarowane, ale nie skusiły nas do ich bliższego poznania.

     Całe miasto obstawione jest powyższymi "gołąbkami", każdy pomalowany inaczej. Kilka było ciekawych, ale część z nich mogli sobie podarować. Jest tu sporo parków, skwerów, placów ... Wszystkie zatłoczone i głośne.

     W kilku sąsiadujących parkach odbywały się jakieś weekendowe imprezy - koncerty, występy, kiermasze rękodzieła. Bardzo fajna impreza, na której też się chwilę pokręciliśmy. Ponadto sporo dziwnych rzeźb w różnych punktach miasta ...

     Bardzo spodobał nam się budynek Poczty Głównej. Niestety przed nim jacyś nawiedzeńcy wygłaszali swoje kazania i to już było mniej fajne.

     Walutą Kostaryki są colony. Wszędzie można jednak płacić dolarami amerykańskimi w proporcji 1000 colonów = 2 dolary. I niestety tyle kosztuje dwulitrowa butelka wody, a wiadomo - kranówki lepiej tu nie pić ;-(

     Reszta cen nie jest jakoś szczególnie wyższa. Być może w codziennym życiu zauważa się różnice, ale przy krótkim pobycie można sobie wszystko zorganizować niewiele drożej niż w Nikaragui czy Gwatemali.

     Kolejnego dnia wybraliśmy się na wycieczkę do Parku Narodowego Braulio Carrillo. Droga na dworzec autobusowy pokazała nam inne oblicze San Jose. Dwie, góra trzy przecznice od centralnego pasażu mnóstwo bezdomnych, zaniedbanych i szukających zaczepki ludzi. Przebrnęliśmy tamtędy czym prędzej, bo gołym okiem było widać, że lepiej tam się nie zatrzymywać. Wyjeżdżając w stronę parku dostrzegliśmy na obrzeżach miasta paskudne slumsy. Sklecone z blachy falistej i innych odpadów musiały w tej temperaturze zamieniać się w ogromne piekarniki, a nie domy dla ludzi. Mnóstwo tego było ...

     Po niespełna godzinie jazdy wysiedliśmy w środku parku. Dookoła nas bujny las deszczowy, w który chętnie się zagłębimy. Przygotowane są trzy trasy, ale zdecydowanie polecamy tą najdłuższą - Botarrama. Jest najbardziej dzika i naturalna, bez wysypanych kamyczkami ścieżek (tylko na początku). Parę metrów dookoła siebie i nic nie widać. Tylko zielona ściana roślinności.

     Jeśli coś się złamie czy przewróci, to zostaje nie ruszone przez obsługę parku. Trzeba więc się trochę pogimnastykować przy omijaniu tych naturalnych przeszkód. Zwłaszcza jeśli wody w strumyku przybędzie...

     A przed nami i nad nami zielone kotary skutecznie utrudniające dotarcie światła w dolne partie lasu.

     Przez park przepływa Rio Sucio, czyli po naszemu "brudna rzeka". Teraz jest pora sucha i wody niewiele, ale te mętne, żółte wstążki uzasadniają w pełni powyższą nazwę.

     O tej porze roku nie kwitnie zbyt wiele roślin, ale małe co nieco wypatrzyliśmy. I nawet jakiś super czerwony robaczek kręcił się w pobliżu.

    Spotkaliśmy też grupę emerytów-ornitologów. Wyposażeni w atlasy ptaków, aparaty fotograficzne i lornetki wypatrywali ciekawych okazów pośród gąszczu. Przyłączyliśmy się na chwilę i zobaczyliśmy cudownie kolorowe egzemplarze. Niestety nie pamiętamy ich nazwy ;-(

     Tak wielkich mrówek jeszcze nie widzieliśmy. Kilka z nich weszło mi na nogę i jak zaczęły gryźć, to myślałam, że trafiłam w paszczę smoka. Bąble mam do dzisiaj, a swędzą nie mniej niż zaraz po ugryzieniu. Paskudztwo!

     Wysoka temperatura i wilgotność powietrza nie pozostawiły na nas suchej nitki. Trochę współczuliśmy pasażerom powrotnego autobusu siedzącym nieopodal nas, no ale cóż było zrobić? ;-)

     Obowiązkowy prysznic i wszystkie ciuchy do prania. Niemniej warto było i tylko trochę szkoda, że nie zobaczyliśmy więcej zwierzaków. Prawdopodobnie one nas widziały, ale sprytnie chowały się w dzikim, gęstym buszu i śmiały z "miastowych" gości. Za to roślinność nas zachwyciła!

     Ponieważ czas biegnie szybciej, niż byśmy sobie tego życzyli, musieliśmy zrezygnować z innych atrakcji Kostaryki. Mamy w planie jeszcze kilka innych punktów, na których zobaczeniu zależy nam bardziej. Z wielkim żalem, ale musimy opuszczać miejsca, w których chętnie byśmy się też znaleźli ... Wniosek - rok to zdecydowanie za mało czasu na choćby pobieżne zobaczenie naszej planety ...