Foki i naleśniki

     Po nocnych przymrozkach na Wyspie Północnej dokupiliśmy polarkowe koce, aby nam więcej tyłki nie zmarzły. Okazało się jednak, że na Wyspie Południowej jest nieco cieplej, ale kto wie, co będzie dalej... Toż to jesień. Poranne mgły tylko dodają uroku i tajemniczości tutejszym krajobrazom.

     Wybrzeża NZ upodobały sobie do zamieszkania również foki. Jest kilkanaście miejsc, w których można je obserwować w ich naturalnym środowisku. Podjechaliśmy do jednej z foczych kolonii, aby zobaczyć te śmieszne stworzonka niewytresowane przez człowieka. Kilkuminutowy spacer od parkingu i oto są. Na pierwszy rzut oka trudno je wypatrzeć, gdyż nieruchome wyglądają z tej odległości jak kamienie, na których leniwie się wylegują. Dopiero kiedy któraś się poruszy można ją zlokalizować. W sumie wypatrzyliśmy ich z tarasu widokowego kilkadziesiąt, małych i dużych, sennych i skorych do zabawy, niektóre podczas kąpieli morskiej. Zabawne istotki ;-)

     A miejscówkę do lądowego odpoczynku wybrały sobie cudowną. Tylko pozazdrościć ...

     Gdzie ludzie tam i "sępy", czyli tym razem ptactwo sępiące resztki jedzenia. Mewa z wysokości obserwowała, komu co ze stołu piknikowego spadnie. Do tego pyskowała coś pod dziobem, że za mało i tylko okruszki ...

      A konkurencja duża, bo na parkingu dużo dziwnych "kur" zbierających nawet najmniejsze drobinki jedzenia. Tak ciekawskie i oswojone ptaszyska, że zaglądały nam do garów. Później prawie weszły do samochodu, aby sprawdzić czy przypadkiem tutaj coś pysznego się nie znajdzie. "Kury" nazywają się weka i jest ich w NZ całkiem sporo.

     W drodze do kolejnej atrakcji jest tyle wspaniałych miejsc, że nie sposób się nie zatrzymać. Droga numer SH 6 biegnąca wzdłuż zachodniego wybrzeża Wyspy Południowej to jedna z dziesięciu najładniejszych tras brzegiem morza na świecie.

     Z jednego z wielu parkingów widokowych widać już nasz punkt docelowy dzisiejszego dnia.

     Pancakes Rocks and Blowholes to niewielka, ale bardzo charakterystyczna formacja skalna. Zbudowana z kruchych skał łupkowych wygląda jakby poukładano tam stosy naleśników.

     Bardzo wielu naleśników ...

     Do tego wszystko nieustannie rzeźbione przez morskie fale, które ciągle "przebudowują" krajobraz.

     Potężny, naturalny basen skalny nie zachęca jednak do kąpieli. Masy wody wlewające się przez szczeliny i rozbryzgujące o skały nie wróżą dobrze ewentualnym pływakom.

     Podczas przypływu woda wdziera tu z taką siłą, że do góry strzelają gejzery morskiej piany. Lepiej trzymać się wtedy w bezpiecznej odległości od barierek. Świetnie przygotowana ścieżka podoba się chyba wszystkim bez wyjątku. Chociaż Skały Naleśnikowe nie powalają wielkością, to jakość widowiska jest na najwyższym poziomie. Cudowne!!!

     Nie więcej niż kilometr od powyższych skał znajdują się jaskinie, w których wyznaczony jest szlak . Mało kto do nich zagląda, bo wszyscy skupiają się na "naleśnikach". Nam poleciło je miłe, starsze małżeństwo z Anglii. Spotkaliśmy ich na kempingu w Porirua. Od dziesięciu lat są na emerytrurze i zwiedzają sobie świat. Tymczasem byli siedem tygodni na Wyspie Południowej, a kilka następnych będą na Północnej. Taką emeryturę to my też chcemy ;-) Dzięki nim zajrzeliśmy więc do owych jaskiń.

     Rzeczywiście szlak wiedzie daleko w głąb, ale bez porządnych latarek nie zdecydowaliśmy się pójść dalej, niż mieliśmy w zasięgu wzroku światło dzienne. Szkoda, bo warto by było się zapuścić w ciemność podziemnego świata.

     Zatrzymaliśmy się jeszcze w uroczej zatoce, aby pospacerować chwilę po kamieniach. Wszystkie płaskie, wyszlifowane przez wodę. Wyglądały jak monety zamienione w kamyczki. Kolory od czystej bieli, przez wszystkie odcienie szarości, do czarnych jak smoła.

     Czego to natura nie potrafi?... Świetnie nadawały się do układania z nich fantazyjnych esów-floresów ...

     Dzień szybko minął i trzeba było szukać noclegu. Ponieważ co jakiś czas dobrze jest jednak wziąć ciepły prysznic, dzisiaj wypadło nam znaleźć cywilizowany kemping. Nie ma tu z tym najmniejszego problemu, a darmowe mapki z ich lokalizacjami i opisami można dostać w każdym punkcie turystycznym, sklepie, stacji benzynowej ... Świetnie mają to zorganizowane.

     Tym razem trafiliśmy na miejsce tuż przy plaży i po obiadokolacji mieliśmy dwie minuty spacerku, aby zobaczyć zachód słońca.

     Siedzieliśmy sobie tak na wysuszonym pniu i podziwialiśmy zmieniające się co parę minut widoki.

     Szum wody i huk rozbryzgujących się o kamienie fal śpiewały nam morską kołysankę, aż chciało się zasnąć bezpośrednio na plaży ...

Z wyspy na wyspę

     Okolice Wellington są naprawdę urocze. Warto się pokręcić tamtejszymi dróżkami i zjechać czasem w bok w zupełnie niezaplanowane miejsce. Dużo jest plaż nad Morzem Tasmana. Chociaż temperatury już nie na kąpiel, to fajnie sobie pospacerować po piasku lub kamyczkach. Trochę zazdrościliśmy mieszkańcom przyplażowych domów, bo z jednej strony mają widok na morze, a z drugiej na góry.

     Maksymalnie 30-40 minut od morza i jesteśmy w całkiem sporych górach. Droga jednopasmowa, co jakiś czas zatoczki, aby można było ustąpić miejsca samochodom jadącym w przeciwnym kierunku. Kilkadziesiąt kilometrów zakrętów non-stop i kilka miejsc piknikowych po drodze. Skorzystaliśmy z jednego i zrobiliśmy sobie krótką przerwę na popasik.

     Nowa Zelandia to dwie wyspy. Nadszedł czas przedostania się z Północnej na Południową. Samochodem jedyną dostępną drogą jest przeprawa promem. Wstaliśmy skoro świt, zebraliśmy się cichutko, aby nikogo nie obudzić na kempingu i stawiliśmy się na odprawie promowej. Lekko niedospani podziwialiśmy wschód słońca, które próbowało przebić się przez poranne chmury.

     Wellington też powoli budziło się do życia ...

     Prom z Wellington do Picton płynie około trzech godzin. Mieliśmy więc czas na krótką drzemkę, kawę na ponowne przebudzenie, no a przede wszystkim – na podziwianie widoków za burtą.

     Ostatnia godzina rejsu to kluczenie między fantastycznymi fiordami. Szkoda, że nie możemy zobaczyć tego z góry, bo mapa aż kusi na widok z lotu ptaka.

     I tak fiord za fiordem zbliżamy się do Wyspy Południowej.

     Picton nie jest dużym miastem i właściwie chyba jest tylko znane z możliwości przeprawy promem na drugi brzeg. W sumie nawet urocze miejsce, ale nie mieliśmy zamiaru tam zostawać dłużej.

     Tuż za miastem zaczął się natomiast raj dla miłośników wina ;-) Winnice ciągnęły się po obu stronach drogi regionu Malborough i ograniczały je tylko góry na horyzoncie. I tak przez kilkadziesiąt kilometrów ...

     Kiedy skończyły się winnice wcale nie zrobiło się nudno. Wręcz przeciwnie. Przed nami zaczęły pojawiać się co raz to wyższe góry pasma Kaikoura.

     A że tutaj przedsionek jesieni, to i drzewa zmieniają kolory na żółto-złociste ...

     Zanim dojedziemy do naprawdę wysokich gór, czeka nas jeszcze kawałek drogi z cudownymi widokami. Mieliśmy przeczucie, że Wyspa Południowa będzie nam się bardziej podobała i chyba nasze nosy nas nie zawiodły. Czas pokaże ...

Korzystając z chwili dostępu do internetu ;-)

życzymy wszystkim czytelnikom bloga 

zdrowych i pogodnych Świąt Wielkiej Nocy

oraz dużo radości każdego dnia.

Niech zajączek wielkanocny spełni choć jedno Wasze życzenie ;-)

Stolica i okolica

     Wyjeżdżając z Parku Tongariro zrobiliśmy pętelkę, aby zobaczyć to cudo natury z drugiej strony. Autostrada "1" na tym odcinku wiedzie przez wyjątkowo malownicze tereny. Wulkany oglądane z przeciwnej strony niż wczoraj również robią duże wrażenie. Chociaż tutaj jest więcej terenów zalesionych i wielkość równiny już tak nie przytłacza swoim ogromem. Można tylko pozazdrościć pracy kierowcom tirów, którzy pokonują tą trasę w różnych porach roku.

     Na chwilę zatrzymaliśmy się przy Muzeum Wojska NZ. Obejrzeliśmy tylko eksponaty wystawione przed budynkiem, Grześ pohuśtał się na lufie czołgu ;-) i ruszyliśmy dalej.

     Późnym popołudniem dotarliśmy do Porirua, gdzie mieliśmy wypatrzony w gazetkach reklamowych tani kemping. Na miejscu wszystko okazało się jeszcze lepsze, bo kemping jest z pełnym zapleczem turystycznym, a cena połowę mniejsza niż na innych. Poprosimy tak częściej! Zostaliśmy tu na kilka nocy, aby zobaczyć na spokojnie Wellington i okolice.

     Wellington jest stolicą Nowej Zelandii, zarówno polityczną jak i kulturalną. Znajduje się na samym południowym koniuszku Wyspy Północnej.

     "Jeśli mógłbyś w swoim życiu odwiedzić tylko jedno muzeum, to musi to być Te Papa w Wellington." Tak reklamuje się wyżej wymienione Muzeum i sporo osób jest nim zachwyconych. Wstęp jest darmowy (poza sezonowymi wystawami) więc wybraliśmy się tam, chociaż muzea średnio nas kręcą. Całość jest bardzo nowocześnie zorganizowana, wszystko rozmieszczone na kilku kondygnacjach. Ekspozycje zaaranżowane w przeróżny sposób, od zwykłych gablot poczynając, a na multimedialnych cudach kończąc. Mają tu nawet spreparowaną w wielkiej "wannie" ośmiornicę giganta, która ma ponad cztery metry długości! Ale zwłoki ośmiornicy raczej nie wyglądają atrakcyjnie ...

     Szczerze mówiąc nie mogę powiedzieć, żeby mi się to muzeum podobało. Grześ był zachwycony nowoczesnymi rozwiązaniami wystawienniczymi i za to trzeba im dać plus. Dla mnie było tu za dużo grzybów w barszcz. Sztuka maoryska, trzęsienia ziemi i tsunami, fauna i flora NZ, historia emigracji w NZ, Amerykanie w NZ, galeria malarstwa przeróżnego i tak dalej... I w tym wszystkim na okrasę jakiś motocykl... Pomieszanie z poplątaniem i po wyjściu właściwie nie wiedziałam, co to za muzeum i czy coś mi się tam podobało...

     Samo Wellington wygląda na bardzo zadbane miasto. Jest trochę wyższych biurowców, ale przeważa średnia i niska zabudowa. Kilka bardzo ładnie odnowionych budynków z dawnych lat tworzy atmosferę miejsca.

     Interesująca jest Cuba Street z licznymi barami, pubami, klubami nocnymi, teatrami i sklepami. Ma dosyć angielski klimat i najlepiej można jej posmakować zapewne późnym wieczorem. Tymczasem skusiliśmy się tu na przepyszne "fish&chips" serwowane tradycyjnie zawinięte w gazetę.

     Ogród Botaniczny o tej porze roku nie jest zbyt kolorowy, ale przy wejściu do niego znajduje się inna atrakcja tego miasta. Kolejka szynowa wozi ludzi swoimi czerwonymi wagonikami od lat, a z jej górnej stacji można podziwiać widok na miasto.

     Połaziliśmy kilka godzin po Wellington, ale musimy przyznać, że Auckland podobało nam się o wiele bardziej.

     Kolejny dzień krążyliśmy po okolicy. Wyruszyliśmy na kilka pieszych szlaków, aby podziwiać znowu, co stworzyła natura. I człowiek, aby do niej dotrzeć ...

     W rejonie Hutt Valley są piękne krajobrazy, które wykorzystano jako plenery do "Władcy Pierścieni". Można je zobaczyć w scenach z Rivendell, Helmowego Jaru i Minas Tirith i rzeki Anduin. Las jest rzeczywiście baśniowy i na 100% mieszkają w nim elfy ;-)

     Górska rzeka ma tak czystą wodę, że żyją tutaj pstrągi, a kamyczki na dnie można liczyć stojąc na wysokim moście.

     A ten pan wam kogoś przypomina? Kupując wycieczkę po filmowych miejscach za niecałe 100$ NZ od osoby można przebrać się w taki strój i zostać uwiecznionym na zdjęciu. My uwieczniliśmy za darmo kogoś, kto akurat wcielił się w Legolasa i pozował przy filmowym drzewie w Rivendell.

     Kaczki z górskiego potoku patrzyły na to z niedowierzaniem i kwakały po swojemu w wodnej loży szyderców. Nie do końca je zrozumieliśmy, ale ich chytre miny nie wróżą pozytywnych komentarzy. Czyżby dzisiejszy Legolas im się nie spodobał?

     Nam tutejsze plenery bardzo się podobały, chociaż efekty komputerowe w filmie zdziałały cuda i czasem trudno rozpoznać, że to właśnie w tym miejscu kręcono konkretne ujęcie. Niemniej jednak przyroda Nowej Zelandii pozostaje dla nas numerem jeden pośród tutejszych atrakcji.

     Kiedy ja piszę posta (a wbrew pozorom zajmuje to dłuższą chwilę) Grześ wynajduje sobie różne zajęcia, aby się w tym czasie zbytnio nie nudzić. Dzisiaj planował kolejny etap naszej podróży i wyklikał na GPSie taką ciekawostkę – w linii prostej jesteśmy od domu 17916 km!